Τα αγαπημένα του Απρίλη #favourites

- Καλό μήνα! -



Ο Απρίλιος για εμένα είναι ένας μήνας που με κάνει να δίνω βάση περισσότερο στο πνεύμα. Νομίζω πως το πασχαλινό κλίμα είναι αυτό που ευθύνεται για αυτή την πνευματική ηρεμία που επιδιώκω να πετυχαίνω κάθε Απρίλιο.


1. Τελειώνει με εμάς - Colleen Hoover:


Αυτό το βιβλίο που πια έχει σπάσει τα ταμία και έχει γίνει παγκόσμιο best seller με συντρόφευσε όλο τον Απρίλιο. Αν και είναι ένα βιβλίο που προωθείται κυρίως για τον ρομαντικό και ερωτικό χαρακτήρα του, στην πραγματικότητα το σπουδαιότερο θέμα που πραγματεύεται και με βάση το οποίο στο τέλος περνάει το σημαντικό κοινωνικό μήνυμά του, είναι άλλο. Εννοείται πως δεν πρόκειται να σου πω ποιο είναι ακριβώς, αν και κάτι ίσως να έχει πάρει το αυτί σου, αλλά αυτό που μπορώ να σου πω, ώστε να μη σου κάνω spoiler, είναι πως το "Τελειώνει με εμάς" είναι το πιο ρομαντικό βιβλίο με το πιο ρεαλιστικό happy end. Αυτό αρκεί και αν το διαβάσεις θα θυμηθείς αυτόν τον χαρακτηρισμό όταν θα γυρίζεις την τελευταία σελίδα. Καλή ανάγνωση!


2. Έμαθα να παίζω στο πιάνο ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια:


Όταν ξεκίνησα να κάνω μαθήματα πιάνου στην έκτη δημοτικού με φανταζόμουν να παίζω μετά από χρόνια τα πιο δύσκολα μουσικά κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί. Με τον καιρό όμως κατάλαβα πως όσο κι αν αγαπάς κάτι, όσο κι αν προσπαθείς να το κατακτήσεις, κάποιες φορές χρειάζεται και λίγο ταλέντο για να καταφέρεις να φτάσεις στο σημείο που επιθυμείς. Εγώ στερούμαι αυτού του ταλέντου. Αλλά η αγάπη μου για το πιάνο δεν χάθηκε ποτέ, ακόμα κι όταν σταμάτησα να κάνω μαθήματα. Γι' αυτό κάθε φορά που επισκέπτομαι το σπίτι της μαμάς μου, εκεί όπου βρίσκεται το πιάνο μου, όλο και κάτι καινούργιο θα προσπαθήσω να μάθω, από tutorials στο YouTube πια, μιας και δεν είμαι πλέον τόσο καλή στο να διαβάζω παρτιτούρες. Έτσι και φέτος το Πάσχα είχα δύο εβδομάδες μπροστά μου για να μάθω ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, το "One moment in time" της Whitney Houston.


3. Εγκώμια Μεγάλης Παρασκευής μετά από 2 χρόνια:


Πέρασαν δύο χρόνια χωρίς εκκλησία και Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας έτσι όπως τις ξέραμε τόσα χρόνια. Φέτος επιτέλους ήταν όλα πάλι κανονικά. Με τις μάσκες βέβαια, με όσο το δυνατόν περισσότερες αποστάσεις γινόταν, αλλά κανονικά. Κι επειδή η κανονικότητα μας χτύπησε πάλι την πόρτα, έπειτα από δύο χρόνια είχαμε και κανονική χορωδία με την οποία ψάλαμε τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής με κατάνυξη και συγκίνηση, όπως τους αρμόζουν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή και συγκίνηση για έναν πιστό από το να συνοδεύει τον Επιτάφιο του Χριστού ψάλλοντας για τα Πάθη, τη Σταύρωση, την Ταφή και την Ανάστασή Του. Κάθε χρονιά είμαι και πιο ευγνώμων που μπορώ να συμμετέχω σε αυτή την κατανυκτική και άκρως συγκινητική διαδικασία. Αν σου δοθεί ποτέ η δυνατότητα να ψάλλεις έστω κι έναν στίχο από τα Εγκώμια, να το κάνεις, χωρίς να σκέφτεσαι "δεν έχω ταλέντο", "τι θα πει ο κόσμος;", "ποιος είμαι εγώ για να ψάλλω;". Νιώθεις τόσο έντονα δίπλα σου την παρουσία της Παναγίας που "μητροπρεπώς εθρήνει, ω γλυκύ μου έαρ", την παρουσία ακόμα και του ίδιου του Χριστού. Νιώθεις μια δόση από τον πόνο Του, από την απογοήτευσή Του, όταν φώναζαν "άρον άρον σταύρωσον αυτόν", την αγάπη που συνέχιζε να νιώθει ακόμα και πάνω στο Σταυρό για όλον τον κόσμο. Νιώθεις τον πόνο μιας μητέρας που χάνει το "φως των οφθαλμών" της, το παιδί της. Νιώθεις όλα αυτά κι άλλα πολλά που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς όλα τα ανούσια.


4. Η πιο συγκινητική εξομολόγηση με την Ιωάννα Παλιοσπύρου "πρωταγωνίστρια":


Δεν έχω αναφερθεί εδώ στο blog πάλι για αυτή τη γυναίκα. Νομίζω όμως πως έχει έρθει πια η ώρα. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε πονέσει στη ζωή μας, έχουμε ταλαιπωρηθεί, έχουμε ζήσει άσχημες στιγμές και πολύ πιθανό να πονέσουμε πάλι, να ταλαιπωρηθούμε πάλι, να ζήσουμε κι άλλες άσχημες στιγμές γιατί έτσι είναι η ζωή. Η Ιωάννα Παλιοσπύρου όμως δεν έχει πονέσει απλώς, δεν έχει ταλαιπωρηθεί απλώς, δεν έχει ζήσει άσχημες στιγμές απλώς. Έχει "πεθάνει" κι έχει "αναστηθεί". Έχει βγάλει φτερά και "πετάει" κάθε μέρα όλο και ψηλότερα... κι ας είναι χτυπημένα τα φτερά της, δεν είναι σπασμένα. Δεν τη νικάει τίποτα. Έχει νικήσει το θάνατο. Είναι ηρωίδα. Και καθώς ανεβαίνει προς τον ουρανό, καθώς εξελίσσεται, καθώς συγκεντρώνει όλο και περισσότερη αγάπη, ταυτόχρονα παίρνει και την καλύτερη εκδίκηση που θα μπορούσε να πάρει. Η θύτης της βρίσκεται στη φυλακή και δεν μπορεί να "πετάξει". Όπως δεν μπορούσε να "πετάξει" όσο ήταν ελεύθερη, γιατί είχε μέσα της ζήλια, κακία, εσωτερικευμένο μισογυνισμό. Γιατί δεν μπορούσε να "πετάξει". Ήταν απλά μικρή. Και ήθελε να κάνει και την Ιωάννα μικρή. Όμως πως κόβεις σε κάποιον τα φτερά με τα οποία έχει γεννηθεί για να πετάει; Και τώρα μπορεί να κάθεται και να βλέπει την Ιωάννα να δυναμώνει τα φτερά της και να γίνεται σύμβολο δύναμης και ανωτερότητας, όσο παραμένει εκεί που πάντα η ίδια είχε επιτρέψει στον εαυτό της να βρίσκεται, κολλημένη σε μια κινούμενη άμμο. Η Ιωάννα Παλιοσπύρου μας συγκίνησε όλους και είμαι σίγουρη πως έχει να μας διδάξει πολλά!

 

Αυτό ήταν για σήμερα! Μην ξεχάσεις να μοιραστείς μαζί μου τις δικές σου σκέψεις, είτε αφήνοντας ένα σχόλιο, είτε με προσωπικό μήνυμα, να κάνεις like και share, να βρεις το "Skepsis by Athanasia" στο Facebook και στο Instagram, να εγγραφείς στο newsletter, ή μην κάνεις και τίποτα βρε παιδί μου. Μου φτάνει που ήσουν εδώ! Γενικά είσαι ελεύθερος/η/ο να κάνεις ό,τι θέλεις!


Εγώ εδώ σε αποχαιρετώ! Τα λέμε σε ένα επόμενο άρθρο*. Μέχρι τότε να κάνεις τον κόσμο μας καλύτερο και να εκφράζεσαι ελεύθερα! Σε ευχαριστώ που ήσουν για μια ακόμα φορά στο "Skepsis by Athanasia"!


*Νέο άρθρο ανεβαίνει κάθε Τετάρτη, Παρασκευή & Κυριακή στις 15:00 (ώρα Ελλάδος)!

14 views