Τί γιορτάζουμε τη 17η Νοεμβρίου;

- Φέτος, τιμάμε τη 48η επέτειο αυτού του δυσάρεστου γεγονότος. -


Πολλοί/ες είναι αυτοί/ες που αναρωτιούνται τι είναι αυτό που ακριβώς γιορτάζουμε τη 17η Νοεμβρίου.


Η 17η Νοεμβρίου είναι μια επέτειος που όλοι/ες πρέπει να θυμόμαστε και να τιμάμε κάθε χρόνο, γιατί πριν από 48 χρόνια εκείνη την ημέρα εκατοντάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ώστε να ζούμε εμείς σήμερα στη χώρα που ζούμε υπό τις συνθήκες στις οποίες ζούμε.


Γνωρίζω πως αρκετοί/ες θεωρούν πως σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουμε δημοκρατία, ότι όλα μας τα δικαιώματα καταπατώνται και ότι η λέξη ελευθερία είναι άγνωστη για την κυβέρνησή μας. Ας το πούμε όμως αυτό σε εκείνους/ες που θυσιάστηκαν για να σώσουν την χώρα από τη δικτατορία και σε εκείνους/ες που ζουν ακόμα και θυμούνται πως είναι να ζεις υπό ένα ανελεύθερο, δικτατορικό, άδικο και βίαιο καθεστώς.


Σήμερα, 17 Νοεμβρίου, τιμούμε την ίδια τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την Ελευθερία και τα θύματα της αιματηρής εξέγερσης του '73.


Το χρονικό


Στις 21 Απριλίου 1967 η Ελλάδα "έπεσε" στα χέρια του δικτατορικού καθεστώτος, της λεγομένης Χούντας. Ο στρατός ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας και προχώρησε στην κατάργηση των ατομικών ελευθεριών, στη διάλυση των πολιτικών κομμάτων και στην αντιμετώπιση των πολιτικών και των πολιτών με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η τακτική που ακολουθούσε ήταν να εξορίζει, φυλακίζει και βασανίζει όλους τους αντιφρονούντες.


Το καθεστώς, θέλοντας να ελέγξει με κάθε τρόπο την πολιτική, είχε απαγορεύσει τις φοιτητικές εκλογές στα πανεπιστήμια, στρατολογώντας υποχρεωτικά τους φοιτητές και επιβάλλοντας μη εκλεγμένους ηγέτες των φοιτητικών συλλόγων στην Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (ΕΦΕΕ). Έντονα αντιδικτατορικά αισθήματα είχε επιδείξει κατά τη διάρκεια της Χούντας, μεταξύ άλλων, ο φοιτητής Γεωλογίας, Κώστας Γεωργάκης, ο οποίος αυτοπυρπολήθηκε δημόσια το 1970 στην Γένοβα της Ιταλίας.


Η συνεχής καταπίεση που δεχόταν ο ελληνικός λαός επί 6 συναπτά έτη, πάντα και παντού, οδήγησε στο οριστικό ξέσπασμα των νέων εναντίον του καθεστώτος και της καταπάτησης των δικαιωμάτων του ανθρώπου.


Όλα ξεκίνησαν στις 5 Φεβρουαρίου, τότε που οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφάσισαν να απέχουν από τα μαθήματά τους προς ένδειξη διαμαρτυρίας. Λίγες ημέρες μετά, στις 13 Φεβρουαρίου, πραγματοποιήθηκε διαδήλωση μέσα στο Πολυτεχνείο με το χουντικό καθεστώς να παραβιάζει το πανεπιστημιακό άσυλο, δίνοντας εντολή στην αστυνομία να επέμβει. Έντεκα φοιτητές συλλήφθηκαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη.


Στις 21 Φεβρουαρίου, χιλιάδες φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών κατέλαβαν το κτίριο της σχολής τους στο κέντρο της Αθήνας, αιτούμενοι την ανάκληση του νόμου 1347, ο οποίος επέβαλε την στράτευση αντιδραστικών νέων, επειδή 88 συμφοιτητές τους είχαν ήδη στρατολογηθεί με τη βία. Αυτή ήταν η πρώτη μαζική εκδήλωση διαμαρτυρίας κατά του καθεστώτος. Μάλιστα, από την ταράτσα του κτιρίου απήγγειλαν τα εξής: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στο όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β)του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων». Τότε ήταν που η αστυνομία επενέβη για άλλη μια φορά, με αποτέλεσμα δεκάδες φοιτητές να πέσουν θύματα αστυνομικής βίας. Αυτά τα γεγονότα συχνά αναφέρονται ως προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.


Λίγους μήνες αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου, ξεκίνησε η εξέγερση, όταν καταλήφθηκε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο από φοιτητές, οι οποίοι αυτοαποκαλούνταν "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι", αποφασίζοντας την αποχή από τα μαθήματα και τη διαδήλωση κατά της Χούντας. Οχυρώθηκαν μέσα στο κτίριο της σχολής επί της οδού Πατησίων και ξεκίνησαν τη λειτουργία του ανεξάρτητου ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου. Ο πομπός κατασκευάστηκε μέσα σε λίγες ώρες στα εργαστήρια της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών από τον Γιώργο Κυρλάκη. Το, πλέον ιστορικό, μήνυμά τους ήταν: «Εδώ Πολυτεχνείο! Λαέ της Ελλάδας το Πολυτεχνείο είναι σημαιοφόρος του αγώνα μας, του αγώνα σας, του κοινού αγώνα μας ενάντια στη δικτατορία και για την Δημοκρατία». Εκφωνητές του σταθμού ήταν η Μαρία Δαμανάκη, ο Δημήτρης Παπαχρήστος και ο Μίλτος Χαραλαμπίδης.


Ταυτόχρονα σε περιοχές τις περιφέρειας πραγματοποιήθηκαν εξεγέρσεις από τις 14 Νοεμβρίου έως και τις 17 Νοεμβρίου. Στήθηκαν οδοφράγματα και διεξήχθησαν οδομαχίες μεταξύ εξεγερμένων και αστυνομίας.


Στις 3 π.μ. της 17ης Νοεμβρίου, και ενώ οι διαπραγματεύσεις για ασφαλή αποχώρηση των φοιτητών από το χώρο του Πολυτεχνείου βρίσκονταν σε εξέλιξη, αποφασίστηκε από τη μεταβατική κυβέρνηση η επέμβαση του στρατού και ένα από τα τρία άρματα που είχαν παραταχθεί έξω από τη σχολή, γκρέμισε την κεντρική πύλη. Κατά την είσοδο του άρματος, υποστηρίζεται, χωρίς να έχει αποδειχθεί, ότι συνεθλίβησαν 2–3 φοιτητές που βρίσκονταν πίσω από την πύλη (γεγονός «λίαν πιθανό αλλά ανεπιβεβαίωτο» σύμφωνα με το πόρισμα του εισαγγελέα Τσεβά). Επίσης, από τα συντρίμμια τραυματίστηκε σοβαρά, με συντριπτικά κατάγματα στα πόδια, η φοιτήτρια Πέπη Ρηγοπούλου. Ο σταθμός του Πολυτεχνείου έκανε εκκλήσεις στους στρατιώτες να αψηφήσουν τις εντολές των ανωτέρων τους και στη συνέχεια ο εκφωνητής απήγγειλε τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο. Η μετάδοση συνεχίστηκε ακόμα και μετά την είσοδο του άρματος στον χώρο της σχολής. Οι φοιτητές που είχαν παραμείνει στο Πολυτεχνείο, μαζεύτηκαν στο κεντρικό προαύλιο, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο. Οι εκφωνητές του σταθμού του Πολυτεχνείου παρέμειναν στο πόστο τους και συνέχισαν να εκπέμπουν για 40 λεπτά μετά την έξοδο, οπότε και συνελήφθησαν


Σύμφωνα με έρευνα του Διευθυντή Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, το 2003, η πιο πρόσφατη έρευνα που έχει πραγματοποιηθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα, ο αριθμός των επωνύμων νεκρών από την εξέγερση στο Πολυτεχνείου ανερχόταν σε 24, ενώ αυτός των νεκρών αγνώστων στοιχείων σε 16. Ανάμεσά σε αυτούς, ο 19χρονος Μιχάλης Μυρογιάννης, ο μαθητής λυκείου Διομήδης Κομνηνός καθώς και ένα πεντάχρονο αγόρι που σκοτώθηκε από πυροβόλο όπλο στρατιώτη στην περιοχή του Ζωγράφου. Κατά τη δίκη των υπευθύνων της χούντας υπήρξαν μαρτυρίες για τον θάνατο πολλών και των τραυματισμό χιλιάδων πολιτών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.


Στις 30 Δεκεμβρίου του 1975 και μετά από ακροαματική διαδικασία 2,5 μηνών και διάσκεψη 6 ημερών ενώπιον του πενταμελούς εφετείου Αθηνών, εκδόθηκε η απόφαση του δικαστηρίου το οποίο κήρυξε ένοχους τους 20 από τους 32 κατηγορούμενους, αθωώνοντας 12. Οι κύριες ποινές που επιβλήθηκαν ήταν:

  • Δημήτριος Ιωαννίδης (αρχηγός της ΕΣΑ την περίοδο της εξέγερσης): 7 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 7 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 38 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

  • Γεώργιος Παπαδόπουλος (εν ενεργεία δικτάτορας την περίοδο της εξέγερσης): 25 χρόνια κάθειρξη για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονίες από πρόθεση και απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

  • Σταύρος Βαρνάβας (αντιστράτηγος Ε.Α.): 3 φορές ισόβια για ηθική αυτουργία σε 3 ανθρωποκτονίες από πρόθεση και 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε 17 απόπειρες ανθρωποκτονιών και πρόκληση διάπραξης κακουργημάτων, καθώς και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.

  • Νικόλαος Ντερτιλής (ταξίαρχος Ε.Α.): ισόβια κάθειρξη και διαρκής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για ανθρωποκτονία από πρόθεση του διερχόμενου Μιχαήλ Μυρογιάννη.

  • Άλλοι τέσσερις ανώτατοι αξιωματικοί σε 25 χρόνια κάθειρξη κατά συγχώνευση για ηθική αυτουργία σε συνολικά 12 ανθρωποκτονίες και 56 απόπειρες ανθρωποκτονιών, καθώς και δεκαετής στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

  • Άλλοι 12 κατηγορούμενοι σε μικρότερες ποινές, από 5 μήνες έως 10 χρόνια κάθειρξη για διάφορες κατηγορίες, κυρίως για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Οι ποινές κάτω του ενός έτους, ήταν εξαγοράσιμες.

πηγή: Εξέγερση του Πολυτεχνείου

Αυτό ήταν για σήμερα! Μην ξεχάσεις να μοιραστείς μαζί μου τις δικές σου σκέψεις, είτε αφήνοντας ένα σχόλιο, είτε με προσωπικό μήνυμα, να κάνεις like και share, να βρεις το "Skepsis by Athanasia" στο Facebook και στο Instagram, να εγγραφείς στο newsletter, ή μην κάνεις και τίποτα βρε παιδί μου. Μου φτάνει που ήσουν εδώ! Γενικά είσαι ελεύθερος/η/ο να κάνεις ό,τι θέλεις!


Εγώ εδώ σε αποχαιρετώ! Τα λέμε σε ένα επόμενο άρθρο*. Μέχρι τότε να κάνεις τον κόσμο μας καλύτερο και να εκφράζεσαι ελεύθερα! Σε ευχαριστώ που ήσουν για μια ακόμα φορά στο "Skepsis by Athanasia"!


*Νέο άρθρο ανεβαίνει κάθε Τετάρτη & Κυριακή στις 15:00 (GMT+3)!

8 views
20210717090058_IMG_3235.jpg

Αθανασία Σπηλιοπούλου

Γειά σου!

Αν διαβάζεις αυτή την παράγραφο τώρα, τότε ίσως θες να μάθεις κάτι παραπάνω για τον διαδικτυακό χώρο στον οποίο βρίσκεσαι. 

Λοιπόν....

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!

  • Facebook
  • Instagram