Η δύναμη της πίστης. #dynamicsociety

*DISCLAIMER: Στο παρόν κείμενο γίνεται θρησκευτική αναφορά, με χρήσεις θρησκευτικών συμβολισμών και χαρακτηρισμών. Δεν πρόκειται για μισαλλόδοξο κείμενο, ούτε για κάποιου είδους προσηλυτισμό στα δικά μου πιστεύω.*


Όλοι μας πιστεύουμε κάπου, σε κάποιον ή κάτι. Όλοι μας.


Άλλοι πιστεύουν σε κάποιον θεό, άλλοι στη φύση, άλλοι στο σύμπαν, άλλοι στον ίδιο τους τον εαυτό, άλλοι σε κάποιον άνθρωπο, άλλοι στη μοίρα και άλλοι σε έναν επικείμενο παράδεισο που θα έρθει ανεξαρτήτως θρησκείας.


Η πίστη δεν συνδέεται πάντα με κάποια θρησκεία, όπως επίσης δεν ταυτίζεται με την πίστη που τρέφει κάποιος άνθρωπος για την ανώτερη δύναμη στην οποία στρέφεται για να νιώσει πιο δυνατός.


Μπορεί κανείς να είναι θρήσκος, αλλά ταυτόχρονα να δείχνει πίστη σε πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις που ουδεμία σχέση έχουν με τον θρησκευτικό ηγέτη στον οποίο απευθύνονται οι προσευχές του.


Ωστόσο, η κοινωνία χρειάζεται ανθρώπους οι οποίοι έχουν επίγνωση της δύναμης που συνοδεύει την πίστη, οι οποίοι έχουν επίγνωση το πόσο δυνατοί μπορούν να γίνουν πιστεύοντας κάπου, κάποιον ή κάτι.


Μιλώντας τώρα από θρησκευτική άποψη, αναλογίσου πόσο δύναμη και κουράγιο παίρνεις μόλις ολοκληρώσεις την προσευχή σου προς όποιον θεό πιστεύεις. Κι όμως μπορεί να αναρωτιέσαι: πώς γίνεται να παίρνω δύναμη από κάτι που δεν αποτελεί καθολικό σημείο θρησκευτικής συνάντησης και από κάτι που δεν ξέρω αν υπάρχει;


Είναι απολύτως φυσιολογικό να αμφισβητείς και να θέτεις ερωτήματα όπως, "υπάρχει Θεός;", "που πάμε αφού πεθάνουμε;" κτλ. Μέσω της αμφισβήτησης θα έρθει και η βαθύτερη πίστη.


Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις υπόλοιπες θρησκείες και μακάρι να μπορούσα να αναφερθώ σε όλα τα ιερά βιβλία, θα μοιραστώ κάποια γεγονότα από τη δική μου εμπειρία ως Χριστιανή Ορθόδοξη.


Στο παρελθόν, είχα βρεθεί κι εγώ σε μια κατάσταση αμφισβήτησης. Προσπαθούσα να ξεχωρίσω από όλα αυτά που άκουγα, έβλεπα και διάβαζα, τι είναι αληθινό, τι είναι θεόσταλτο και τι είναι ανθρωπίνως κατασκευασμένο. Στην προσπάθειά μου να κατανοήσω μια θρησκεία, η οποία ουσιαστικά μου επιβλήθηκε, μιας και από τη στιγμή που γεννήθηκα και μεγαλώνοντας θεωρούσα δεδομένο ότι είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη, οτιδήποτε μου έλεγαν και οτιδήποτε εντασσόταν στην κατηγορία "έτσι είναι τα πράγματα, πρέπει να το κάνεις, δεν υπάρχει εξήγηση" το περνούσα δεύτερη φορά από το μυαλό μου, από το φίλτρο της αμφισβήτησης.


Αμφισβήτησα τα μυστήρια της εξομολόγησης, του γάμου και της βάφτισης με σκοπό να καταλάβω αν σημαίνουν κάτι ουσιαστικό, αν συμβάλλουν στην ψυχική υγεία του ανθρώπου ή αν απλώς είναι κοινωνικές κατασκευές και άγραφοι κανόνες που ο καθένας μπορεί να τους σπάσει. Πέρασα από το φίλτρο της αμφισβήτησης ακόμα και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Υπήρξε επίσης περίοδος στη ζωή μου που δεν προσευχόμουν καθόλου, που δεν πήγαινα στην εκκλησία και που δεν έκανα καν το σταυρό μου.


Αφού, λοιπόν, αμφισβήτησα όλα εκείνα με τα οποία είχα μεγαλώσει και γνώριζα ως υποχρεωτικά, αφού αποκωδικοποίησα με τη δική μου κριτική σκέψη και την πίστη μου -που τότε δεν το γνώριζα αλλά ήταν ήδη πολύ δυνατή- τα ιερά κείμενα, αφού έμαθα να φιλτράρω όλα όσα μου λένε για τη θρησκεία, είτε τη δική μου είτε οποιαδήποτε άλλη, κι αφού έπαψα να θεωρώ αυθεντίες τους θρησκευτικούς εκπροσώπους -όχι όλους, μόνο αυτούς που καταλάβαινα ότι δεν μιλάνε εξ' ονόματος του Ευαγγελίου, αλλά εξ' ονόματος της δικής τους μισαλλοδοξίας- τότε ήταν που "αντίκρυσα" τον Θεό που τόσα χρόνια με μεγάλωναν για να Τον τιμώ, χωρίς όμως να ξέρω τίποτα ουσιαστικό γι' Αυτόν, χωρίς να Τον έχω αγαπήσει πρώτα με τη δική μου καρδιά. Τότε ήταν που γνώρισα τον πραγματικό Θεό της Αγάπης, το αληθινό νόημα της Ορθοδοξίας.


Έκτοτε, μπορώ περήφανα να δηλώνω ότι πιστεύω στον Θεό, αληθινά, ουσιαστικά, συνειδητά και εκούσια, αλλά μόνο επειδή πέρασα τρία χρόνια συνεχούς αμφισβήτησης.


Θέλω να σου πω κάτι που κατάλαβα κατόπιν εορτής. Πίστευα ήδη και μάλιστα πολύ, μπαίνοντας στη διαδικασία να αμφισβητήσω όλα όσα ήξερα επιφανειακά. Αν δεν πίστευα δεν θα με ενδιέφερε κιόλας να βρω την αλήθεια, να καταλάβω την ίδια μου την πίστη.


Και θα με ρωτήσεις τώρα εσύ: "Αθανασία τη δύναμη ακριβώς προσφέρει η πίστη στον άνθρωπο;"


Η πίστη προσφέρει στον άνθρωπο τη δύναμη που νιώθει κάποιος όταν ξέρει πως έχει έναν ώμο να στηριχτεί, μια βοήθεια στα δύσκολα και μια αγκαλιά στα όμορφα.


Επιπλέον, ένας άνθρωπος που πιστεύει αληθινά, που ξέρει ότι η πίστη του εξαρτάται από τον ίδιον και όχι από μια νόρμα που ακολουθεί, αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, ξέρει τη σημασία της αγάπης και της αποδοχής της διαφορετικότητας, καθώς επίσης αποκτά τη συνήθεια να επιχειρηματολογεί ορμώμενος από τη δική του γνώση, τη δική του εμπειρία και τα δικά του πιστεύω. Μαθαίνει μέσω της αληθινής πίστης, να μην παρασύρεται από γνώμες τρίτων και να πετά τις παρωπίδες που ίσως είχε αποκτήσει όσο καιρό δεν είχε αμφισβητήσει την πίστη του και τον κόσμο.


Για παράδειγμα, εγώ πλέον, ξέρω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να πιστεύουν σε όποιον θεό θέλουν ή και να μην πιστεύουν πουθενά. Ξέρω, ότι σε κανένα Ευαγγέλιο και σε κανένα Ιερό Βιβλίο δεν αναγράφεται ότι ο άνθρωπος πρέπει να μισεί τους ομοφυλόφιλους, ή ότι η γυναίκα είναι κατώτερη από τον άνδρα. Έμαθα, μέσω της αμφισβήτησης, να διακρίνω αν ο Θεός ή ο εκάστοτε ιερέας που μιλάει είναι ομοφοβικός ή φαλλοκράτης. Κατάλαβα ότι ο Θεός τους δέχεται ΟΛΟΥΣ, ανεξαρτήτως φύλου, σεξουαλικής προτίμησης, καταγωγής, θρησκείας και οικονομικής κατάστασης. Κι αυτό το κατάλαβα διαβάζοντας την εξής φράση:


«Εντολήν καινήν σας δίδω, Να αγαπάτε αλλήλους∙ καθώς εγώ σας ηγάπησα, και σεις να αγαπάτε αλλήλους. Εκ τούτου θέλουσι γνωρίσει πάντες ότι είσθε μαθηταί μου, εάν έχητε αγάπην προς αλλήλους.» (Ιωάννης, ιγ΄:34-35).


Πώς γίνεται λοιπόν, να πιστεύω σε αυτή την φράση, αλλά να είμαι μισαλλόδοξη; Πώς γίνεται να είμαι ρατσίστρια; Πώς γίνεται να είμαι ομοφοβική; Πώς γίνεται να μην είμαι φεμινίστρια; Πώς γίνεται να είμαι βίαιη και πολεμοχαρής;


Μια κοινωνία, ο κόσμος ολόκληρος, θέλει ανθρώπους που ξέρουν να πιστεύουν αληθινά, ουσιαστικά, συνειδητά και εκούσια. Είτε η πίστη προορίζεται για κάτι ανώτερο, άυλο και αμφισβητούμενο, είτε για μια κατάσταση, για έναν άνθρωπο για τον ίδιο τον εαυτό. Ο άνθρωπος που πιστεύει με αυτόν τον τρόπο, έχει σίγουρα αμφισβητήσει και έχει τη δύναμη της δική τους άποψης, της δικής του πίστης. Ο άνθρωπος που πιστεύει ξέρει να αγαπά τον εαυτό του, τον διπλανό του, ξέρει να κάνει διάλογο, ξέρει να δέχεται και να αποδέχεται. Ο άνθρωπος που έχει αμφισβητήσει πιστεύει αληθινά.


Μια κοινωνία είναι πραγματικά δυνατή όταν τα μέλη της πιστεύουν στην ανθρωπότητα και την αγάπη. Και ξέρω ότι αυτό γίνεται είτε πιστεύεις στο Θεό, είτε στον Αλλάχ, είτε στη Μητέρα Φύση, είτε στον ίδιο σου τον εαυτό.


Γιατί η πίστη είναι δύναμη!


Οποιαδήποτε ΑΛΗΘΙΝΗ πίστη είναι δύναμη!


Αυτό ήταν για σήμερα! Μην ξεχάσεις να μοιραστείς μαζί μου τις δικές σου σκέψεις, είτε αφήνοντας ένα σχόλιο, είτε με προσωπικό μήνυμα, να κάνεις like και share, να βρεις το "Skepsis by Athanasia" στο Facebook και στο Instagram, να εγγραφείς στο newsletter, ή μην κάνεις και τίποτα βρε παιδί μου. Μου φτάνει που ήσουν εδώ! Γενικά είσαι ελεύθερος/η/ο να κάνεις ό,τι θέλεις!


Εγώ εδώ σε αποχαιρετώ και θα τα ξαναπούμε την Κυριακή στις 15:00. Μέχρι τότε να κάνεις τον κόσμο μας καλύτερο και να εκφράζεσαι ελεύθερα!


Σε ευχαριστώ που ήσουν για μια ακόμα φορά στο "Skepsis by Athanasia"!


Πι.Ες. Τονίζω για μια ακόμη φορά ότι δεν κρίνω καμία θρησκεία. Το γεγονός ότι αναφέρθηκα στην δική μου θρησκεία δεν σημαίνει ότι απορρίπτω όλες τις υπόλοιπες. Απλώς μιλάω για τη δική μου περίπτωση, μιας και δεν μπορώ να μιλήσω εξ' ονόματος κάποιου άλλου.

32 views
20210717090058_IMG_3235.jpg

Αθανασία Σπηλιοπούλου

Γειά σου!

Αν διαβάζεις αυτή την παράγραφο τώρα, τότε ίσως θες να μάθεις κάτι παραπάνω για τον διαδικτυακό χώρο στον οποίο βρίσκεσαι. 

Λοιπόν....

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!

  • Facebook