Η δύναμη της αποδοχής #dynamicsociety

Ας φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο όλοι και όλες μας θα γινόμαστε αποδεκτοί/ές όπως είμαστε από όλους και όλες στην κοινωνία. Έναν κόσμο που κανείς/καμία δεν θα προσπαθεί να αλλάξει τον /την άλλον/η. Ένα κόσμο όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα, όλα τα δικαιώματα ανεξαιρέτως, θα εφαρμόζονται και δεν θα υφίσταται καμία διάκριση εις βάρος των διαφορετικών ή των μειονοτήτων.


Έναν κόσμο όπου όλοι και όλες θα ζούσαμε ελεύθεροι τις ζωές μας εκφράζοντας με περίσσεια αυτοπεποίθησης κάθε σπιθαμή της προσωπικότητάς μας.


Έναν κόσμο στον οποίο κανένας Δημήτρης και καμία Δήμητρα δεν θα "εξαφανιζόταν" από την ματιά κανενός και καμίας και θα έχρηζε, όπως κάθε άνθρωπος πάνω στον πλανήτη, σεβασμού, αποδοχής και αγάπης.


Αυτό το άρθρο γράφεται με αφορμή την ιστορία της Δήμητρας, που εν τέλει βρέθηκε νεκρή. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως αυτή η ψυχή είχε ήδη πεθάνει όταν η ίδια της η οικογένεια, οι δικοί της άνθρωποι, έστριψαν την πλάτη τους σε αυτό που ήταν πραγματικά, φοβούμενοι το διαφορετικό και προσπαθώντας να δημιουργήσουν έναν άνθρωπο εκ νέου, αλλοιώνοντας τη φύση και την προσωπικότητά του.


Κανείς δεν ξέρει τι θα είχε γίνει στη Δήμητρα αν από μικρό παιδάκι είχε δεχτεί αποδοχή και αγάπη. Όμως, όλοι γνωρίζουμε πως αν η κοινωνία στην οποία ζούμε και μάλιστα πολλές φορές υπερηφανευόμαστε γι' αυτήν, αγκάλιαζε και αποδεχόταν ακόμα και την ύστατη στιγμή όλα τα μέλη της, τότε κανείς δε θα ζούσε στο περιθώριο και κανείς δεν θα "χανόταν" από την προσοχή του κόσμου, αυτή την προσοχή που υποδηλώνει νοιάξιμο, φροντίδα, στοργή.


Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί δυσκολεύονται ορισμένοι άνθρωποι να αποδεχτούν πως κάποιοι συνάνθρωποί μας απλά δεν είναι ίδιοι με αυτούς στο εκατό τοις εκατό.


Αναρωτιέμαι, πόσες ανασφάλειες θα πρέπει να φέρει ένας τέτοιος άνθρωπος για να μην μπορεί να αποδεχτεί στη κοινή συμβίωσή του πάνω στον πλανήτη όλους τους υπολοίπους, όπως κι αν είναι αυτοί.


Και αναρωτιέμαι, ποιος είναι αυτός ο ένας κατασταλτικός παράγοντας που εμποδίζει έναν τέτοιον άνθρωπο από το να αγαπήσει έναν άλλον άνθρωπο, να τον αποδεχτεί.


Είναι η ελλιπής μόρφωση;

Είναι η έλλειψη παιδείας;

Είναι ο φόβος;

Είναι η ανάγκη να αποδειχτεί ανώτερος;

Είναι όλα αυτά μαζί;


Αναρωτιέμαι αλλά καταλήγω στο σημείο όπου πια δεν με ενδιαφέρει τι είναι αυτό που σε κρατάει πίσω από το να αποδεχτείς κάθε είδους διαφορετικότητα που κυκλοφορεί γύρω σου.


Αν δεν είσαι μορφωμένος/η τότε είναι υποχρέωσή σου, απέναντι στον εαυτό σου πρώτα από όλα να ενημερωθείς και να μορφωθείς πάνω σε όλα τα ζητήματα διαφορετικότητας που σε κάνουν να φαίνεσαι μισάνθρωπος.


Αν δεν βρέθηκε κανένας στο δρόμο σου να σου προσφέρει την παιδεία που αρμόζει σε έναν σύγχρονο άνθρωπο, φρόντισε να την αποκτήσεις μόνος/η σου. Ένας πεπαιδευμένος άνθρωπος είναι αδύνατον να μην μπορεί να αποδεχτεί το διαφορετικό, μόνο ένας μισάνθρωπος.


Αν φοβάσαι, γιατί φοβάσαι; Τί είναι αυτό που σε φοβίζει; Σε φοβίζει επειδή δεν είμαστε όλοι καρμπόν; Σε φοβίζει που οι συνάνθρωποί σου δεν αποτελούν πιστά αντίγραφά σου; Γιατί να σε φοβίζει αυτό; Ο κόσμος θα ήταν βαρετός αν όλοι ήμασταν ίδιοι και η αιωνιότητα θα έμενε στάσιμη. Γιατί να φοβάσαι κάτι τέτοιο και να φαίνεσαι μισάνθρωπος;


Μήπως φοβάσαι γιατί αισθάνεσαι πως η διαφορετικότητα θα σου κλέψει την πρωτοκαθεδρία σου στην ιεραρχία της κοινωνίας; Δεν είσαι ανώτερος/η από κανέναν και καμία άλλον/η. Είμαστε όλοι ίσοι και γι' αυτό όπως εσύ έχεις το δικαίωμα να ζεις τη ζωή σου όπως θέλεις, έτσι το ίδιο δικαίωμα έχει κι αυτός/η που θεωρείς διαφορετικό/η.


Μπορεί να μην είμαστε ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι, κι εσύ, ως καλός άνθρωπος που είσαι πρέπει αυτό να το κάνεις βίωμά σου.


Ναι, δεν είσαι μισάνθρωπος, το ξέρω. Απλά φαίνεσαι έτσι.


Άλλωστε, δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι.


Υπάρχουν οι εξ' αρχής καλοί και οι ανεπανόρθωτα πληγωμένοι άνθρωποι.


Είσαι ένας ανεπανόρθωτα πληγωμένος άνθρωπος, είτε στερείσαι μόρφωσης και παιδείας, είτε φοβάσαι το διαφορετικό, είτε έχεις την τάση να είσαι ανώτερος από όλους τους άλλους.


Θέλεις όμως να παραμείνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου ένας πληγωμένος άνθρωπος;


Αν ανοίξεις την καρδιά και το μυαλό σου και αποδεχτείς πως όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια υπόσταση με εσένα, απλά διαφέρουν σε ορισμένα πράγματα της προσωπικότητάς τους, τότε θα νιώσεις πιο ελεύθερος/η, θα φύγει ένα βάρος από πάνω σου και θα νιώσεις χωρίς φόβο ή αμφιβολία την αγάπη που αυτός ο κόσμος έχει να σου προσφέρει.


Είσαι ένας καλός άνθρωπος μέσα σου και το ξέρω.


Αν όλοι και όλες αποδεχόμασταν τη διαφορετικότητα τότε δεν θα υπήρχαν ανεπανόρθωτα πληγωμένοι άνθρωποι. Τότε η Δήμητρα και η κάθε Δήμητρα και ο κάθε Δημήτρης θα ήταν εδώ και όλοι μαζί θα περπατούσαμε χεράκι χεράκι το δύσβατο μονοπάτι της ζωής.

 

Αυτό ήταν για σήμερα! Μην ξεχάσεις να μοιραστείς μαζί μου τις δικές σου σκέψεις, είτε αφήνοντας ένα σχόλιο, είτε με προσωπικό μήνυμα, να κάνεις like και share, να βρεις το "Skepsis by Athanasia" στο Facebook και στο Instagram, να εγγραφείς στο newsletter, ή μην κάνεις και τίποτα βρε παιδί μου. Μου φτάνει που ήσουν εδώ! Γενικά είσαι ελεύθερος/η/ο να κάνεις ό,τι θέλεις!


Εγώ εδώ σε αποχαιρετώ! Τα λέμε σε ένα επόμενο άρθρο*. Μέχρι τότε να κάνεις τον κόσμο μας καλύτερο και να εκφράζεσαι ελεύθερα! Σε ευχαριστώ που ήσουν για μια ακόμα φορά στο "Skepsis by Athanasia"!


*Νέο άρθρο ανεβαίνει κάθε Τετάρτη & Κυριακή στις 15:00 (GMT+3)!

10 views