Εγώ και ο Covid: Ένα γράμμα για όλη την ανθρωπότητα

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι ο άνθρωπος "ζώον πολιτικόν εστί". Ο άνθρωπος, δηλαδή, από τη φύση του είναι μια οντότητα που ανήκει μέσα σε μια κοινωνία, σε μια πολιτεία.


Και είχε δίκιο, διότι ακόμα και τότε που οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές και οι κραυγές ήταν ο δίαυλος της επικοινωνίας τους, δεν ζούσαν ο καθένας μόνος του απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλον. Αυτό θα ήταν ολέθριο για την επιβίωσή τους πρώτα πρώτα. Είχαν τις δικές τους κοινωνίες, με τους δικούς τους κανόνες και τους δικούς τους τρόπους λειτουργίας.


Είναι στη φύση μας να ανήκουμε σε μια κοινωνία. Και είναι γραμμένο στο DNA μας να διαθέτουμε το αίσθημα κοινωνικής ευθύνης. Ναι είναι γραμμένο ακόμα κι αν δεν το κάνουμε πράξη πάντα.


Ο άνθρωπος εξελίχθηκε και αναπτύχθηκε ενώ βρισκόταν εντός μιας κοινωνίας, άρα θα ήταν παράλογο να θεωρούμε εμείς σήμερα πως δεν έχουμε ευθύνη απέναντι στη κοινωνία μας.


Παρόλο που ο άνθρωπος έχει κατοχυρώσει τις ατομικές του ελευθερίες και τα ατομικά του δικαιώματα, ήξερε όταν τα κατοχύρωνε, πως ακριβώς επειδή είναι ζώον πολιτικόν, οφείλει να κατοχυρώσει και τις υποχρεώσεις, αλλά και τους τρόπους που θα φανερώνει το αίσθημα κοινωνικής ευθύνης απέναντι στους συμπολίτες του. Ο άνθρωπος πάντα γνωρίζει πιο είναι το σωστό βαθιά μέσα του, όμως κάποιες φορές αρέσκεται σε παραπλανήσεις.


Εγώ και ο Covid; Ή εμείς και ο Covid;


Ας υποθέσουμε ότι ο καθένας μόνος του βρίσκεται απέναντι στον Covid.


Η πανδημία δεν είναι μια εύκολη υπόθεση και γι' αυτό έχουμε δημιουργήσει το στρατόπεδο του "εγώ" και του "covid". Σκεφτόμαστε ότι η ζωή μας έχει μείνει ήδη αρκετά πίσω, ότι έχουμε στερηθεί ήδη πολλά και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε άλλο το χατίρι στον αντίπαλό μας τον covid να χορεύουμε στους ρυθμούς που αυτός μας χτυπά.


Κι έχουμε δίκιο.


Αλλά τι γίνεται αν η αλήθεια είναι πως τελικά είναι "εμείς και ο Covid"; Τι γίνεται όταν δεν πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο την πάρτη μας; Τι γίνεται όταν έχουμε ευθύνη απέναντι σε όλα τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε όλο μας τον κόσμο;


Τι γίνεται όταν πρέπει να σκεφτόμαστε σαν ζώα πολιτικά;


Άκουσα έναν άνθρωπο να λέει αυτή την ιστορία ως επιχείρημα υπέρ του εμβολιασμού κατά του covid και υπέρ της τήρησης των μέτρων προστασίας.


"Σκέψου ότι έχεις ένα χωράφι που το φροντίζεις και το προσέχεις. Ο γείτονάς σου έχει κι αυτός ένα χωράφι, το οποίο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο δικό σου, αλλά το έχει εγκαταλείψει. Μια μέρα ο γείτονας είναι απρόσεκτος και το χωράφι του πιάνει φωτιά. Λέει "δεν βαριέσαι μωρέ σιγά το παλιοχώραφο" και το παρατάει έτσι να καίγεται. Ούτως ή άλλως παρατημένο το είχε. Όμως το διπλανό χωράφι, το δικό σου, που το φροντίζεις και το αγαπάς πιάνει κι αυτό φωτιά. Κι έτσι επειδή ο γείτονας δεν είχε κανένα αίσθημα κοινωνικής ευθύνης και αδιαφορούσε για τις επιπτώσεις που θα έχουν οι πράξεις του στον κόσμο, συνέβαλε στο να καεί το δικό σου πολυαγαπημένο χωράφι, ίσως και όλη σου η περιουσία."


Αν αυτός ο γείτονας σκεφτόταν ως ζώο πολιτικό και προέτασσε το αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, τότε ούτε εσύ θα έχανες την παρουσία σου, αλλά κι αυτός θα είχε ένα χωράφι το οποίο κάποια στιγμή θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει, αν το έπαιρνε απόφαση.


Αυτή η ιστορία περιγράφει ακριβώς αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε όταν νομίζουμε πως η υπόθεση της πανδημίας είναι "εγώ και ο Covid".


Οι άνθρωποι είμαστε λογικά όντα και με το μυαλό που μας έχει χαρίσει ο Θεός έχουμε καταφέρει να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Είμαστε τα μόνα ζώα στον κόσμο που μπορούμε να σκεφτόμαστε. Να σκεφτόμαστε λογικά!


Γι' αυτό πρέπει για το καλό ολόκληρης της κοινωνίας να βγούμε από αυτή την υπόθεση με το κεφάλι ψηλά και έχοντας τα μυαλά μας ακόμη μέσα στο κεφάλι μας.


Μέσα στο εμβόλιο δεν υπάρχει τσιπάκι, μαγνήτης, 5G κι όλα όσα ακούγονται. Όλα αυτά είναι θεωρίες συνωμοσίας που δυστυχώς αφορούν ένα σοβαρό πρόβλημα, ένα παγκόσμιο υγειονομικό πρόβλημα, με σκοπό να μας τρομοκρατούν και να μας αποπροσανατολίζουν από τη λογική θεώρηση των πραγμάτων.


Ο εμβολιασμός είναι κάτι που κάνουμε όλοι οι άνθρωποι από τους πρώτους μήνες της ύπαρξής μας. Αν δεν είχαμε εμβολιαστεί για θανατηφόρες αρρώστιες όπως η ευλογιά, τώρα η ανθρωπότητα δεν θα υπήρχε ή θα ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου οι ιοί θα έκαναν πάρτι. Η επιστημονική κοινότητα όλου του πλανήτη δούλεψε για τη δημιουργία αυτού του εμβολίου, μελέτησε, ερεύνησε και συνεχίζει να το κάνει ώστε να βελτιώνει τα εμβόλια διαρκώς.


"Μα το εμβόλιο έχει παρενέργειες". Αυτό το γνωρίζουμε όλοι μας, αλλά επίσης γνωρίζουμε πως έτσι ακριβώς συμβαίνει και σε κάθε εμβόλιο ή κάθε φάρμακο δεδομένου ότι οι ιοί και τα βακτήρια είναι ζωντανοί οργανισμοί που αναπτύσσονται κι αυτοί, άλλα και ότι ο κάθε ανθρώπινος οργανισμός είναι διαφορετικός.


Γι' αυτό πρέπει να στεκόμαστε στα οφέλη που έχει να προσφέρει το εμβόλιο και κάθε εμβόλιο, καθώς αυτά είναι πολλά περισσότερα από τις ενδεχόμενες παρενέργειες του.


Το ζήτημα του εμβολιασμού δεν είναι ένα πολιτικό θέμα, δεν πρέπει να το συνδέουμε με την πολιτική. Είναι ένα αμιγώς υγειονομικό ζήτημα και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε.


Κατανοώ πως πολλοί αμφιβάλλουν αν αυτό το ζήτημα είναι κάποιου είδους πολιτικό παιχνίδι ή απλά έτυχε να συμβεί στις ζωές μας. Κι αν υποθέσουμε πως είναι κάποιο πολιτικό παιχνίδι, πλέον με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, οφείλουμε να προτάξουμε τη λογική μας, να μελετήσουμε και να σκανάρουμε κάθε πληροφορία που λαμβάνουμε. Να μην ακούμε όποια ανυπόγραφη πηγή πληροφόρησης πέφτει στα χέρια μας. Είμαστε ζώα λογικά και είμαστε και ζώα πολιτικά. Αυτά τα δύο αρκούν για να ζυγίσουμε αν αξίζει να εμμένουμε σε θεωρίες συνωμοσίας με κίνδυνο την υγεία μας ή αν αξίζει να βάλουμε μπροστά την υγεία μας αδιαφορώντας για όλα τα άλλα.


Η πανδημία είναι κάτι που αφορά ολόκληρο τον πλανήτη κι ακριβώς γι' αυτό το λόγο δεν πρέπει να βλέπουμε το θέμα μόνο από προσωπική σκοπιά αλλά και με βάση το συναίσθημα ευθύνης που έχουμε απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας. Ναι πράγματι το ζήτημα του αν θα εμβολιαστεί κάποιος άπτεται των ατομικών του ελευθεριών αλλά όπως τονίζουν κι όλοι οι επιστήμονες, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα προσωπικό ζήτημα. Στις περιπτώσεις πανδημίας, δυστυχώς ή ευτυχώς οι ατομικές ελευθερίες πάνε λίγο πίσω, ώστε να μπει μπροστά το γενικό καλό.


Πάντα έτσι γινόταν και έτσι θα συνεχίσει να γίνεται.


Άρα μήπως καλύτερα να αλλάξουμε την οπτική που βλέπουμε τα πράγματα;


Μήπως δεν είναι "εγώ και ο covid" αλλά είναι "εμείς και ο covid";

Αυτό ήταν για σήμερα! Μην ξεχάσεις να μοιραστείς μαζί μου τις δικές σου σκέψεις, είτε αφήνοντας ένα σχόλιο, είτε με προσωπικό μήνυμα, να κάνεις like και share, να βρεις το "Skepsis by Athanasia" στο Facebook και στο Instagram, να εγγραφείς στο newsletter, ή μην κάνεις και τίποτα βρε παιδί μου. Μου φτάνει που ήσουν εδώ! Γενικά είσαι ελεύθερος/η/ο να κάνεις ό,τι θέλεις!


Εγώ εδώ σε αποχαιρετώ! Τα λέμε σε ένα επόμενο άρθρο*. Μέχρι τότε να κάνεις τον κόσμο μας καλύτερο και να εκφράζεσαι ελεύθερα! Σε ευχαριστώ που ήσουν για μια ακόμα φορά στο "Skepsis by Athanasia"!


*Νέο άρθρο ανεβαίνει κάθε Τετάρτη & Κυριακή στις 15:00 (GMT+3)!

25 views
20210717090058_IMG_3235.jpg

Αθανασία Σπηλιοπούλου

Γειά σου!

Αν διαβάζεις αυτή την παράγραφο τώρα, τότε ίσως θες να μάθεις κάτι παραπάνω για τον διαδικτυακό χώρο στον οποίο βρίσκεσαι. 

Λοιπόν....

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!