"Αφανείς Σκέψεις": Η ιστορία της Όλγας Καφεντζή


Μια φορά κι έναν καιρό στις, 26 Απριλίου του 2002 γεννήθηκε ένα κορίτσι. Εγώ!

Όλγα Καφεντζή με ονόμασαν.


Λογικά, δεν με γνωρίζετε αλλά είμαι ένας συνάνθρωπός σας. Ζω ανάμεσά σας και έχω κι εγώ τις δικές μου σκέψεις. Μπορεί να είναι αφανείς οι σκέψεις μου, μπορεί να είμαι αφανής κι εγώ, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν έχω δικαίωμα στην έκφραση και στη μετάδοση των δικών μου μηνυμάτων.


Παρακάτω, λοιπόν, θα βρείτε την αφανή μου ιστορία!


Ερχόμενοι στο σήμερα, είμαι σχεδόν 19 χρονών, κατοικώ στην Πάτρα και σπουδάζω κομμωτική, σε ΕΠΑ.Σ του ΟΑΕΔ. Αν και δημόσια η σχολή μου, δε διστάζω να διαψεύσω τις φήμες και τα στερεότυπα που δημιουργούνται γύρω από τη δημόσια εκπαίδευση, δηλώνοντας πως είναι μια καλή σχολή, με εξαιρετικούς καθηγητές.


Στον 21ο αιώνα τα πράγματα, όμως, δεν εξελίσσονται πάντα έτσι όπως τα θέλουμε, ούτε όλα κυλάνε ρόδινα. Στην Ελλάδα του σήμερα, η δημόσια εκπαίδευση "προπηλακίζεται" περισσότερο από ποτέ και περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, από το Υπουργείο Παιδείας.


Αναρωτιέμαι: Γιατί να μην μας αγκαλιάζει η ίδια μας η χώρα;


Βλέπετε, η Υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, έθεσε στο δίπολο "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα" εμένα και όλους τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου, μιας και η απόφασή της να υποτιμήσει τις δημόσιες σχολές, υποβίβασε το επίπεδο σπουδών των ΕΠΑ.Σ και μάλιστα μας "έκλεψε" το όνειρο να πάρουμε στα χέρια μας το πολυπόθητο πτυχίο κομμωτικής. Η λύση του Υπουργείου; Μια απλή βεβαίωση παρακολούθησης για όλους εμάς που αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το δρόμο αυτής της τέχνης.


Το καλύτερο (ή μάλλον χειρότερο) είναι ότι μπαίνοντας στη σχολή αυτή, εγώ γνώριζα ότι αποφοιτώντας θα έπαιρνα πτυχίο και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Στα μέσα της χρονιάς, τα πράγματα άλλαξαν, μιας και η Υπουργός Παιδείας θεώρησε αρκετή την βεβαίωση παρακολούθησης, η οποία τίποτα παραπάνω δεν προσφέρει στους μελλοντικούς κομμωτές, πέρα από μια πιστοποίηση πως ο κάτοχός της έχει κάποιες γνώσεις κομμωτικής.


Εγώ, όμως, δεν είμαι άνθρωπος που αντέχει το άδικο. Περήφανα, λοιπόν, δηλώνω πως ως ομάδα φοιτητών των ΕΠΑ.Σ έχουμε κάνει κάποιες οργανωμένες και επίσημες ενέργειες, ώστε να παρθούν δίκαιες αποφάσεις.

Η ζωή μου αυτή την περίοδο κυλά, όπως κάθε ανθρώπου που σπουδάζει. Μπροστά από έναν υπολογιστή, με ένα πρόγραμμα γεμάτο θεωρία, προσπαθώντας να αναβάλουμε όσο περισσότερο γίνεται τα πρακτικά μαθήματα, ώστε να γίνει σωστά η εκμάθηση του αντικειμένου της κομμωτικής, όταν Θεού θέλοντος και κορωνοϊού επιτρέποντος η τηλεκπαίδευση αποτελέσει παρελθόν.


Μιας και άρχισα με αναφορά στην εκπαίδευση, θα πάω την ιστορία μας μερικά χρόνια πίσω, στα μαθητικά τα χρόνια.


Τί ωραία που ήταν τότε! Ξέγνοιαστα, ανέμελα, παιχνιδιάρικα και ανάλαφρα! Όμορφες αναμνήσεις έχω από το σχολείο.


Βέβαια, υπάρχουν και άσχημες!


Όπως και πολλά άλλα παιδιά, έτσι κι εγώ κατά τη διάρκεια των 12 χρόνων εκπαίδευσης, υπήρξα θύμα bullying. Πρώτη φορά ήταν στο δημοτικό. Τρίτη δημοτικού συγκεκριμένα. Ο λόγος που έπεσα στο περιγελαστικό στόχαστρο; Τα κιλά μου!


Ένας δεύτερος λόγος; Το γεγονός πως τα ρούχα μου δεν ήταν κάποιας μάρκας.

Ένας τρίτος λόγος; Η προφορά μου όταν λέω το λάμδα, μια προφορά που θυμίζει κάτι από Σαλονίκη, καθιστώντας εμένα τότε ένα παιδάκι που "άξιζα" την κοροϊδία των συνομηλίκων μου.

Ένας τέταρτος λόγος; Το αγροτικό αμάξι του μπαμπά μου.


Μια μέρα στο γυμνάσιο, έτρωγα κάτι πουράκια. Ένα αγόρι ήρθε δίπλα μου και μου είπε κοροϊδευτικά "Φάε μωρή". Θυμάμαι, εκείνη τη στιγμή συγκράτησα τα συναισθήματά μου, έβαλα μπροστά την άμυνα του αγοροκόριτσου που ήμουν τότε και προσπάθησα να μην δείξω πως με ενόχλησε. Επιστρέφοντας, όμως, στο σπίτι άφησα ελεύθερο τον εαυτό μου να σκεφτεί: "γιατί να μου το πει εμένα αυτό;".


Το bullying δεν σταμάτησε ποτέ. Από την τρίτη δημοτικού μέχρι και την τρίτη λυκείου ήμουν θύμα bullying. Απλά από μια ηλικία και έπειτα το θάρρος και ακόμα περισσότερο το θράσος των θυτών να κατακρίνουν έναν άνθρωπο, έπαψε να εκφράζεται φανερά και δυνατά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν ήταν παρόν στους ψιθύρους, στα βλέμματα, στα ειρωνικά γέλια, στα υπονοούμενα.


Αν με ρωτάτε ποια μορφή bullying είναι η χειρότερη θα σας απαντήσω χωρίς δισταγμό η δεύτερη, αυτή που υποτίθεται πως είμαστε όλοι αγαπημένοι και πολιτισμένοι άνθρωποι, αλλά πίσω από τις πλάτες πέφτουν τα μαχαίρια.


Ωστόσο, είτε πρόκειται για φανερό, είτε για υποτιθέμενα κρυφό bullying, πάντα το ίδιο πονάει όταν ο/η δάσκαλός/α σου εθελοτυφλεί μπροστά στο μαρτύριο εκείνο που βιώνεις εσύ ως μικρή και ανυπεράσπιστη ύπαρξη. Εμένα πάντοτε με πονούσε να αντιμετωπίζουν οι δάσκαλοί μου τη βία αυτή ως ανύπαρκτη. Κι αυτό το ένιωθα εγώ που βίωνα μία ήπια μορφή bullying, πόσο μάλλον ένα παιδί που βιώνει κάτι πιο σοβαρό.

Κι έχω δει σοβαρά περιστατικά bullying δίπλα μου ως παρατηρητής. Επρόκειτο για αυτές τις περιπτώσεις που θέλεις να μιλήσεις, να αντιδράσεις, να επέμβεις, αλλά επειδή έχεις υπάρξει θύμα και ζεις με το φόβο μήπως μπεις πάλι στο στόχαστρό τους, μένεις απλά παρατηρητής. Στο δημοτικό φοβόμουν πολύ μήπως χάσω την παρέα μου ή την ασφάλειά μου, επειδή θα υπερασπιζόμουν το θύμα, από το γυμνάσιο, όμως, κι έπειτα θυμήθηκα πόσο πονάει το bullying και έμπαινα μπροστά για να σταματήσω τέτοιου είδους καταστάσεις.


Σημαντικό είναι να πω πως η οικογένειά μου δεν γνώριζε τι συνέβαινε, αφού εγώ η ίδια προσποιούμουν πως δεν συμβαίνει τίποτα, ώστε να μην το μεγαλοποιώ στο μυαλό μου, αλλά και επειδή είχα μάθει να μην στεναχωρώ και βαραίνω τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που αγαπώ, με τα δικά μου προβλήματα.


Μένοντας στα σχολικά περίχωρα, περνώ σε μια άλλη υπόθεση.


Πανελλήνιες! (shit)


Με συνοπτικές διαδικασίες, εγώ έδωσα Πανελλήνιες την "υπέροχη" χρονιά του 2020, μπορώ να πω ότι είχα πέσει θύμα της προπαγάνδας υπέρ της απόλυτης υπεροχής του Πανεπιστημίου, τη χρονιά των Πανελληνίων ήταν η μοναδική χρονιά που διάβασα όπως έπρεπε, ήθελα Παιδαγωγικό, δεν έπιασα Παιδαγωγικό και δεν με ένοιαξε.


Όσον αφορά τον θεσμό των Πανελληνίων, δεν θεωρώ πως είναι λάθος η λογική του να δίνεις κάποιες εξετάσεις για να μπεις σε κάποια σχολή, αλλά είναι παντελώς λάθος ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι εξετάσεις πραγματοποιούνται και οργανώνονται. Ένα θα σας πω! Αν με ρωτήσει κάποιος τώρα να του πω κάτι από την ύλη των Πανελληνίων, δεν θα θυμάμαι τίποτα να απαντήσω, γιατί ο τρόπος που διδασκόταν η ύλη αυτή δεν άφηνε τα περιθώρια να εντρυφήσεις λίγο παραπάνω, ώστε να γίνουν κτήμα σου.


Ψυχολογικά, εκείνη η περίοδος, μου γέννησε ερωτήματα όπως "Πού πάω στη ζωή μου;" ή "Γιατί δίνω εγώ Πανελλήνιες;" και με οδήγησε να χτυπήσω την πόρτα της ψυχοθεραπεύτριας που με βοήθησε αρκετούς μήνες να διαχειριστώ έως έναν βαθμό το άγχος και τις ανησυχίες μου.

Ο βασικός λόγος που το φως στο τούνελ μου ήταν η ψυχοθεραπεία ήταν το γεγονός πως άνοιγα το βιβλίο, αγχωνόμουν, με έπιανε ταχυκαρδία και ένιωθα πως θα πάθω κρίση πανικού.

Πιεζόμουν πολύ από την ιδεολογία πως αν δεν περάσω σε μια σχολή θα έρθει το τέλος του κόσμου και θα είμαι άχρηστη. Τώρα πια όμως, βλέποντας τα πράγματα έξω από το χορό κι αφού χόρεψα για τα καλά, αντιλαμβάνομαι πως το τέλος δεν έρχεται με τις Πανελλήνιες. Μετά από αυτή τη χρονιά ξεκινούν όλα και ανοίγονται νέοι δρόμοι.


Στο στίβο μάχης των Πανελληνίων, ήρθα αντιμέτωπη και με τον αιώνιο πόλεμο μεταξύ Θετικής - Θεωρητικής. Έζησα στο πετσί μου τις φράσεις όπως "Εσύ είσαι στην εύκολη κατεύθυνση" ή "Δεν πρέπει να παραπονιέσαι ότι έχεις διάβασμα γιατί η Θεωρητική είναι η πιο εύκολη κατεύθυνση" κι άλλα πολλά. Εγώ αυτό που κατάλαβα είναι πως είτε είσαι Θετική, είτε Θεωρητική άπαξ και δίνεις Πανελλήνιες όλα είναι δύσκολα. Η κάθε κατεύθυνση έχει τα εύκολα και τα δύσκολά της.


Αυτά τα λίγα και τα συνοπτικά για τις Πανελλήνιες.


Παρ' όλα αυτά, αν και τα παράπονα είναι πολλά από το Ελληνικό Σχολείο, ένα είναι αυτό που αν βρισκόμουν ως μαθήτρια στο εξωτερικό δε θα ήθελα με τίποτα να συναντήσω και εκεί. Την αδιαφορία του σχολείου απέναντι στη ψυχική υγεία του μαθητή. Όχι μόνο από την πλευρά της υποστήριξης σε περιπτώσεις bullying, αλλά και σε καθημερινή βάση να υπάρχει ένας ψυχολόγος διαθέσιμος, ώστε ο κάθε μαθητής να νιώθει άνετα να μοιραστεί τα προβλήματά του και να δεχτεί συμβουλές για τη ζωή του.


Επειδή, όμως, είναι πάντα ωραίο να βλέπουμε και τη θετική πλευρά της ζωής και να εκτιμούμε όσα θετικά βρίσκονται στη ζωή μας, ένα πράγμα που έχει το Ελληνικό Σχολείο και δε θα ήθελα με τίποτα να αποχωριστώ είναι, ο τρόπος με τον οποίο δια μέσου αυτού προωθείται η γνώση για τη θρησκεία και η ενδυνάμωση της πίστης.


Επιστρέφοντας πίσω στα παιδικά μου χρόνια, ονειρευόμουν για πολλά χρόνια να γίνω αρχαιολόγος. Έπειτα, άλλαξα γνώμη στρέφοντας το ενδιαφέρον μου στο επάγγελμα του αστυνομικού, μετά σε αυτό του φυσικοθεραπευτή και εν τέλει στο Παιδαγωγικό. Και τώρα σπουδάζω κομμωτική! Πως τα φέρνει η ζωή...


Μπορεί να άλλαξα πολλές φορές γνώμη για τον επαγγελματικό δρόμο που θα ακολουθούσα, όμως από πολύ μικρή ηλικία ένα πράγμα ήμουν σίγουρη ότι ήθελα να γίνω. Μαμά.


Μεγάλωσα σε μια μεγάλη και δεμένη οικογένεια, με αποτέλεσμα ο θεσμός της οικογένειας να αποτελούσε από πάντα ένα βίωμά μου. Βέβαια, είμαι θεία από όταν ήμουν στο δημοτικό και έχω 12 ανίψια, γεγονός που με έχει φέρει πολύ κοντά στο ρόλο της μητρότητας από πολύ μικρή ηλικία. Ο ρόλος της μητέρας, ωστόσο, δεν είναι ένας ρόλος που θέλω να τον βιώσω επιπόλαια, ούτε να γίνει υποχρεωτικά μέχρι την ηλικία που έχω θέσει στα πλάνα μου, όμως είναι ένας ρόλος που θέλω οπωσδήποτε μια μέρα να αποκτήσω, παράλληλα με την καριέρα μου και όλους τους υπόλοιπους ρόλους μου ως γυναίκα.

Για μένα, άλλωστε, μια γυναίκα είναι ένα "πολυμηχάνημα", με μία λέξη, και μάλιστα από τα πολύ δυνατά. Σαφώς και δεν εννοώ πως είναι αντικείμενο (για όσους σπεύσουν να παρεξηγηθούν ή να το παρεξηγήσουν). Η γυναίκα έχει φτιαχτεί από τη φύση της να είναι πνευματικά και σωματικά δυνατή. Κι αυτό της δίνει τη δυνατότητα να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα και να κρατά στους ώμους της πολλούς ρόλους. Για μια γυναίκα, όπως και για έναν άντρα, δεν υπάρχουν όρια στο ποια δουλειά πρέπει να κάνει ο ένας και ποια ο άλλος. Μια γυναίκα μπορεί να τα κάνει όλα!


Αν κάτι σιχαίνομαι σε αυτόν τον κόσμο, είναι η ύπαρξη σεξιστών. Είτε ο σεξισμός προέρχεται από άντρα, είτε από γυναίκα. Κι είναι πολύ χειρότερο μια γυναίκα να "κολλάει στον τοίχο" μια άλλη γυναίκα, δεδομένου ότι γνωρίζει τις δυσκολίες που συνεχίζει να δημιουργεί ο κόσμος αυτός στις γυναίκες, άρα θα έπρεπε όλες οι γυναίκες να υποστηρίζουν όλες τις γυναίκες. Είναι πιο λογικό να είναι ένας άντρας σεξιστής, γιατί στον κόσμο αυτό που μεγαλώνουμε και ζούμε τους περισσότερους άντρες τους μεγαλώνουν για να είναι "οι άντρες που γ@μ@νε και δέρνουν". Είναι δύσκολο ένας άντρας με αυτή την ανατροφή να καταλάβει τι περνάει μια γυναίκα, αλλά μια γυναίκα είναι πάντα σε θέση να καταλαβαίνει το πρόβλημα μιας άλλης γυναίκας, ακριβώς γιατί όλες βιώνουμε πάνω κάτω τα ίδια, αν όχι εντελώς τα ίδια.

Ποια γυναίκα δεν έχει νιώσει έστω μια φορά σε δημόσιο χώρο πως κινδυνεύει από τον απροκάλυπτο σεξισμό ενός άντρα; Όλες ξέρουμε πως είναι το χειρότερο συναίσθημα!


Μια φορά που ένιωσα ότι πραγματικά δεν θα καταφέρω να ξεφύγω από έναν άντρα που με απειλούσε ήταν όταν ήμουν πρώτη γυμνασίου. Περίμενα στη στάση το λεωφορείο για να πάω στο σχολείο. Το πρωί, το χειμώνα, όλα είναι πίσσα σκοτάδι κι απόλυτη ερημιά. Κάποια στιγμή σταματά μπροστά από τη στάση μια νταλίκα. Ο οδηγός κατεβάζει το παράθυρο και μου λέει "Θέλω να σου γλ@@ω τον π@@ο.". Φανερά τρομοκρατημένη του λέω "Σε παρακαλώ φύγε" τη στιγμή που έβγαζε αλάρμ για να παρκάρει. Ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή πλησίαζε το λεωφορείο και αυτός έφυγε. Μπήκα στο λεωφορείο, κάθισα στη γαλαρία, έκανα το σταυρό μου και είπα "Θεέ μου σε ευχαριστώ".


Αυτή ήταν μία από τις στιγμές που συνειδητοποίησα λίγο περισσότερο τον αληθινό κόσμο γύρω μου και αυτομάτως την ενήλικη ζωή.


Αν, όμως, κάτι με έκανε να αντιληφθώ πόσες δυσκολίες έχει η ζωή, και μάλιστα πρακτικές δυσκολίες, ήταν όταν χρειάστηκε να πάω μόνη μου και να τρέχω στις δημόσιες υπηρεσίες. Ήταν τότε που είπα "F@ck μεγάλωσα".


Τους τελευταίους μήνες που ζω την ενήλικη ζωή, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πως ανήκω σε μια νέα γενιά που είναι πολύ αδικημένη τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως. Οι νέοι στην Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσουμε πέρα από όλα τα άλλα που ισχύουν και στον υπόλοιπο κόσμο, ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μονίμως μας βάζει μια θηλιά και μας τοποθετεί στη θέση του εχθρού, αντί να πορεύεται μαζί μας προσπαθώντας να μας βοηθήσει.


Έτσι, αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, ένα πράγμα που θα άλλαζα, ώστε να ακολουθήσουν κι άλλες αλλαγές, θα ήταν οι άνθρωποι να ενημερώνονται υπεύθυνα, αποκτώντας έτσι μια θεμελιωμένη άποψη για τα πράγματα. Να "ανοίξουν" τα μυαλά των ανθρώπων.


Πιστεύω πολύ ότι αυτή η αλλαγή μπορεί να γίνει, γιατί έχω πίστη σε κάτι ανώτερο από εμένα. Αυτό το ανώτερο δεν είναι κάτι αφηρημένο ή γενικό, είναι ο Θεός. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς την πίστη, ούτε χωρίς τη θρησκεία. Μεγάλωσα έτσι κι από μικρή μου έμαθαν να αγαπώ την πίστη μου και να αναρωτιέμαι το γιατί θέλω να πιστεύω. Έτσι, η πίστη μου βγαίνει από μέσα μου, αληθινά.