Ένα παιδί μετράει τους λυγμούς του. #internationalday

-Μια ιστορία στο πλαίσιο της Παγκόσμια Ημέρας κατά του Ενδοσχολικού Εκφοβισμού & της Ενδοσχολικής Βίας.-


Γειά σας,


Με λένε Κατερίνα. Οι γονείς μου με φωνάζουν Κατερινούλα. Μ' αρέσει όταν χρησιμοποιούν αυτό το υποκοριστικό, δεν με πειράζει. Άλλωστε, είμαι η μικρότερη της οικογένειας και με αγαπάνε πολύ...κι εγώ τους αγαπάω!


Είμαι 11 ετών και σε λίγους μήνες θα γίνω 12!


Μου αρέσει πολύ το σχολείο. Και μου αρέσουν πολύ και οι συμμαθητές μου. Σε κάθε διάλειμμα σκαρφιζόμαστε καινούργια παιχνίδια και παίζουμε μέχρι να αναγκαστούμε να γυρίσουμε στην τάξη. Κάποιες φορές με τα κορίτσια φτιάχνουμε χορογραφίες, ενώ τα αγόρια γράφουν στίχους, ώστε να δίνουμε παραστάσεις, συχνά πυκνά, τα Σαββατοκύριακα στην πλατεία απέναντι από το σχολείο.


Στις εκδρομές κανονίζουμε να φέρει ο καθένας διαφορετικό κολατσιό, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε πικνικ και εννοείται πως όλοι παίρνουμε μαζί μας επιτραπέζια παιχνίδια. Για παράδειγμα, ο Γιαννάκης φέρνει πάντα σκάκι, είναι ο έξυπνος της τάξης -ε ίσως και ο πιο όμορφος. Η Αμαρυλλίς φέρνει κάρτες. Και καταλαβαίνετε τέλος πάντων πως πάει. Εγώ πάντα είμαι υπεύθυνη για τα μπλοκ ζωγραφικής και τους μαρκαδόρους, μιας και μία από τις πιο αγαπημένες μας ασχολίες είναι να κάνουμε διαγωνισμό ζωγραφικής και στο ταξίδι της επιστροφής να εκθέτουμε τις καλλιτεχνίες μας στα υπόλοιπα παιδιά και στους δασκάλους μας.


Με τους συμμαθητές μου είμαστε όλοι μια παρέα και περνάμε τέλεια μαζί...


Βασικά ήμασταν όλοι μια παρέα και περνούσαμε τέλεια μαζί!


Οι γονείς μου βρήκαν δουλειά λίγο πιο έξω από την πόλη, οπότε είμαι αναγκασμένη να αλλάξω σχολείο και φίλους.


Όμως, η μαμά μου υποσχέθηκε πως θα με πηγαίνει κάθε Σαββατοκύριακο στην παλιά μας γειτονιά για να βλέπω τους φίλους μου. Κι ο μπαμπάς έδωσε το λόγο του πως θα διοργανώνει τα πιο τέλεια πάρτυ στο σπίτι μας, ώστε να έρχονται ο Γιαννάκης, η Αμαρυλλίς, η Δημητρούλα η πρώην διπλανή μου, ο Σάκης το ψηλολέκι, η Εύη η ξανθόψειρά μας και όλα τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης μου.


Αύριο είναι η πρώτη μέρα στο καινούργιο μου σχολείο. Είμαι πολύ αγχωμένη, αλλά η Δημητρούλα μού έδωσε την αγαπημένη της κασετίνα για να την έχω πάνω στο θρανίο μου και να μην αισθάνομαι μόνη μου και η Εύη η ξανθόψειρα μου υποσχέθηκε πως θα πείσει τον Γιαννάκη να χορέψει μαζί μου στον φετινό χορό που κανονίζουμε κάθε Σεπτέμβριο με τα παιδιά στην πλατεία.


Ουφ, κάπως αισθάνομαι λιγότερο αγχωμένη τώρα! Άλλωστε, θα είναι πολύ ωραία γιατί οι καινούργιοι μου συμμαθητές θα χαρούν πολύ που θα έχουν καινούργια φίλη! Κι εγώ χαίρομαι! Ανυπομονώ να δω τι παιχνίδια θα φτιάχνουμε μαζί!

"Θα σε δω το μεσημέρι. Να περάσεις καλά."

"Ναι μαμά! Γειά."

"Παιδιά αυτή είναι η Κατερίνα, η καινούργια σας συμμαθήτρια."


Βρίσκομαι μέσα στην καινούργια μου τάξη! Πω πω... Είναι δύο φορές μεγαλύτερη από την παλιά και τα θρανία είναι ολοκαίνουργια! Έχουν και πίνακα για μαρκαδόρους! Και κλιματιστικό! Και καινούργια καλοριφέρ, από αυτά τα ασφαλή κι όχι τα άλλα με τις φέτες που είναι επικίνδυνα! Έτσι μας είχε πει πέρυσι ο κύριος Γιώργος, όταν ο Μάρκος έκανε σούζα με την καρέκλα! Και είχαμε κάνει χριστουγεννιάτικο μπαζάρ για να μαζέψουμε χρήματα, ώστε να τα αλλάξουμε και να γίνει το σχολείο μας πιο ασφαλές.


"Γειά σου Κατερίνα" είπαν όλα τα παιδιά ταυτόχρονα!


Αχ, φαίνονται όλοι τους πολύ καλοί! Θα είμαστε τέλεια παρέα μαζί! Βέβαια, ελπίζω να μην στεναχωρηθούν οι άλλοι φίλοι μου, επειδή θα έχω και δεύτερη παρέα...


"Κατερίνα, θα κάτσεις μαζί με την Αφροδίτη." είπε η κυρία Ζωή, η νέα μου δασκάλα.


Κάθομαι δίπλα στην Αφροδίτη και αυτή τραβάει απότομα όλα της τα πράγματα όσο πιο κοντά της μπορεί.


Η γλυκούλα μού έκανε χώρο για να βάλω τα δικά μου πάνω στο θρανίο!


"Ευχαριστώ!" της λέω χαμογελώντας και αυτή κοιτάει την κυρία Ζωή χωρίς να μου απαντήσει.


Και καλή μαθήτρια! Τέλεια, τουλάχιστον δεν θα κάνει όπως η Δημητρούλα που συνεχώς μου μιλούσε την ώρα του μαθήματος και δεν με άφηνε να παρακολουθήσω!


Το μάθημα ξεκινάει και νιώθω ενθουσιασμένη γι' αυτή την νέα αρχή!

"Πού θα πάμε να παίξουμε;" ρωτάω την Αφροδίτη μόλις χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα, αλλά μέχρι να τελειώσω την πρότασή μου είχε ήδη απομακρυνθεί από το θρανίο.


Καλά, δεν θα με άκουσε. Θα ακολουθήσω όλα τα υπόλοιπα παιδιά!


Το προαύλιο είναι τεράστιο και έχει πάρα πολλές γωνιές που μπορούμε να χωρίσουμε για το κάθε παιχνίδι που θα φτιάξουμε. Είμαι σίγουρη πως κάποιος από όλη την τάξη θα το έχει προτείνει ήδη!


Ακολουθώ τα παιδιά στην πίσω μεριά του σχολείου. Μάλλον, εδώ θα είναι το στέκι τους.


Ξαφνικά...


"Γιατί μας ακολουθείς;" γυρνά προς το μέρος μου και μου λέει επιθετικά και έντονα μια συμμαθήτριά μου που απ' ότι έγραφε το χαρτί στο θρανίο της, την λένε Νικολέτα.


Είχαμε και στο παλιό σχολείο μια οξύθυμη κοπέλα, την Γιασμίν, η οποία θύμωνε εύκολα όταν της έπαιρνες την σειρά στο κυλικείο κι εμείς το κάναμε επίτηδες για να την πειράξουμε, αλλά μετά γέλαγε κι αυτή και μας έλεγε ότι την ζηλεύουμε και για αυτό θέλουμε να την περάσουμε.


"Δεν σας ακολουθώ, έρχομαι απλώς μαζί σας στο σημείο που μαζεύεστε για να παίξουμε." απάντησα.


Γέλια. Από την Νικολέτα, τον Παναγιώτη και την Σοφία, τα δύο παιδιά που ήταν μαζί της.


"Να παίξουμε;" πήρε τον λόγο ο Παναγιώτης.


"Ναι! Εσείς τι παιχνίδια παίζετε; Φτιάχνετε δικά σας; Έχω μερικά να σας πρ..."


Με διακόπτουν πάλι με τα γέλια τους.


"Τί φάση; Από πού έρχεσαι; Από κανέναν παιδικό σταθμό; Εμείς εδώ είμαστε μεγάλοι για παιχνίδια." απάντησε ειρωνικά και αυστηρά η Σοφία πλησιάζοντάς με επιθετικά.

"Τώρα μπορείς να πας να πάρεις την πιπίλα σου από το κυλικείο." είπε γελώντας ο Παναγιώτης.


"Μπέμπα." φώναξε ενώ απομακρυνόταν η Νικολέτα.


Δεν παίζουν; Μα...


Καλά, δεν πειράζει θα πάω να κάτσω μαζί τους. Θα παρεξηγήθηκαν γιατί θα νόμισαν ότι τους είπα μικρούς. Έχουν δίκιο...είμαστε μεγάλοι για παιχνίδια!


Ακολουθώντας αρκετά βήματα πιο πίσω τα παιδιά, φτάνω στο σημείο που βρίσκονταν και οι υπόλοιποι.


Μα επιτρέπεται τώρα να καθόμαστε εδώ; Δεν υπάρχει κανένας άλλο γύρω και ούτε ένας δάσκαλος να ελέγχει τον χώρο. Τα παιδιά κάτι θα ξέρουν.


"Τί θες πάλι εσύ εδώ;" είπε μόλις με αντίκρυσε η Σοφία.


"Είχατε δίκιο. Είμαστε μεγάλοι για να παίζουμε. Του χρόνου θα πάμε γυμνάσιο. Ας κάτσουμε απλά να μιλήσουμε και να γνωρίσω και τους υπόλοιπους."


Αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι από εκείνη τη στιγμή.

"Κατερινούλα μου! Τί έγινε; Είσαι καλά;"


Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω τη μαμά μου να στέκεται από πάνω μου.


Βρίσκομαι ακόμα στο ίδιο σημείο που θυμάμαι να στέκομαι πριν χάσω τις αισθήσεις μου. Μόνο που τώρα δεν στέκομαι όρθια, αλλά είμαι ξαπλωμένη ανάσκελα στο έδαφος. Νιώθω οξύ πόνο στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου.

Οι μέρες έχουν περάσει.


Τα παιδιά ισχυρίστηκαν στον διευθυντή και τη μαμά μου πως μόνη μου ξαφνικά λιποθύμησα και γι' αυτό φώναξαν βοήθεια.


Εγώ δεν θυμάμαι να νιώθω αδιαθεσία, αλλά για να το λένε τα παιδιά θα έχουν δίκιο.


Στα διαλείμματα δεν παίζουμε, ούτε μιλάμε....Ή δεν μού μιλάνε.


Λένε τα δικά τους.


Δεν μπορώ να επέμβω όμως. Δεν μπορώ να καταλάβω τα αστεία τους και προχθές που τόλμησα να ρωτήσω τι εννοούν με τα υπονοούμενα που λένε, γύρισαν, με αγριοκοίταξαν και μου είπαν να κοιτάω τη δουλειά μου.


Είναι δικαίωμά τους να έχουν μυστικά. Όσο θα περνάει ο καιρός και θα με νιώθουν περισσότερο φίλη τους θα με εμπιστεύονται και θα μου εξηγούν τι εννοούν.

Έχει περάσει ένας μήνας από την πρώτη μέρα στο καινούργιο σχολείο.


Χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα.


Σήμερα, είμαι υπεύθυνη για την τάξη. Πρέπει δηλαδή σε κάθε διάλειμμα να ανοίγω τα παράθυρα, να καθαρίζω το σφουγγάρι για τις κιμωλίες κι άλλα τέτοια.


Ανοίγω τα παράθυρα και πάω να πιάσω το σφουγγάρι για να πάω στις τουαλέτες να το πλύνω, αλλά στον δρόμο μου μπαίνει η Νικολέτα.


Κάνω ένα βήμα πίσω, όμως πέφτω πάνω στη Σοφία.


Στρίβω προς τα δεξιά προς την πόρτα, αλλά εκεί στέκεται ο Παναγιώτης κρατώντας στο χέρι του το κλειδί, με το οποίο είχε μόλις κλειδώσει την πόρτα.


"Γειά παιδιά. Θέλετε να πάμε μαζί να πλύνουμε το σφουγγάρι;" λέω δειλά, καθώς και οι τρεις με κοιτούν απειλητικά.


Προτού προλάβω να πω κάτι άλλο και δίχως να δεχτώ κάποια απάντηση, στο πεδίο όρασής μου μπαίνει το γεμάτο σκόνη σφουγγάρι.


"Δεν θα χρειαστεί να πάει κανένας να το πλύνει." λέει η Νικολέτα.


"Θα το τινάξουμε στη μούρη σου." προσθέτει η Σοφία.


Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο πιάνει και με τα δύο χέρια της το κεφάλι μου, έτσι ώστε να μην μπορώ να το κουνήσω, ενώ η Νικολέτα κοπανάει το σφουγγάρι πάνω στο πρόσωπό μου.


Γελάνε και οι τρεις τους, αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα, μιας και η σκόνη με εμποδίζει να μιλήσω ή να αντιδράσω.


"Κοίτα τη πώς είναι...Δεν...μπορώ...να...τη βλέπω...Μου προκαλεί γέλια." καταφέρνει να πει μέσα στα χαχανητά του ο Παναγιώτης.


Ευτυχώς χτυπάει το κουδούνι και αναγκάζονται να σταματήσουν.